My Travels,
My Passions,
My Life!

Op zoek naar mijn schaatsfoto's? Die staan op mijn speciale website: Passion-for-Skating

Schroom niet om ook daar een kijkje te nemen, of bekijk mijn portfolio

Gisteravond, om 20 uur ben ik uit eten geweest met Rudger en Anke, het Nederlandse stel. In Marrakesh waren ze wezen eten bij Earth cafe en ze hebber er ook een in Essaouira, dus die wilden zij ook graag proberen. We begonnen met een frise komkommer sinaasappel drankje, terwijl we ontertussen onze keuze probeerden te maken voor het eten. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de springroll met pumpkin en nog een heleboel andere dingen. Zoals je misschien al merkt, Eart cafe is een vegetarisch restaurant. Sommige dingen waren zelfs volledig veganistisch. Absoluut een first voor mij, maar zeker niet minder lekker.

Toen het eten op was en we weer de straat op stapten, was het gewoon koud geworden. De wind wervelt hier door de straten en neemt bezit van de pleintjes. We besloten nog wat te gaan drinken bij Taros Cafe. Een van de enige tenten waar ze alcohol serveren. Nou ja, serveren is een groot woord, want ik denk dat het wel 1 uur duurde voordat we onze bestelling konden opgeven. En voordat we onze cocktails hadden, waren we weer een heel stuk verder. Maar ach, het was gezellig dus dan maakt dat allemaal niet veel uit.

Rond middernacht liepen we weer naar buiten en inmiddels waren de straten leeg. Ik was dan ook zo moe, en mijn mojito deed zijn werk erg goed, dat ik vrijwel direct als een blok in slaap ben gevallen. De wekker van 7 uur heb ik dan ook zonder na te denken aan me voorbij laten gaan. Veels te vroeg!!

Ik weet niet of het de zilte zeelucht is of dat ik gewoon heel erg moe ben, maar ik val hier telkens als een blok in slaap. Het ontbijt is ook echt genieten, op het dakterras, dus al met al een luie, relaxte ochtend.

Na het ontbijt ben ik weer naar buiten gegaan, gewoon rondlopen. Ik kwam weer bij zee uit en het is mooi om te zien wat er vrij komt bij eb. De donkere glimmende rotsformatie's, die de afgelopen dagen verborgen lagen, liggen nu te glimmen in de zon. Het groene water beukt op de rotsen. Ik loop een steegje in en kom zo op de verdedigings wall van Mogador, zoals Essaouira vroeger heette. De kannonnen staan her en der nog in stelling. Het uitzicht is werkelijk spectaculair, met de oceaan op de voorgrond en het oude verweerde dorp op de achtergrond.

De muren van de stad zijn zo oud en aangestast, dat het niet meer mooi is te noemen, maar het heeft erg veel karakter, waardoor Essaouira een uiterst aantrekkelijk uiterlijk heeft.

Ik weer ergens op een terrasje zitten en bestel een grote fruitsalade. Ik schrijf de laatste ansichtkaarten en kijk naar de mensen die aan me voorbij trekken. Essaouira is echt een vakantieplaats voor veel Marokkanen en hele families zwermen over straat. De lokale straatartiesten komen nog een keer langs en ik kijk naar twee spellende honden.

Tegen het eind van de middag begin ik het een beetje koud te krijgen en langzaam slenter ik weer terug naar mijn Riaad. Na een kort dutje en een warme douche, begeef ik me weer naar buiten. Het is ongeveer een half uur voor zonsondergang en ik ga weer naar de buiterste verdedigings wall. Het is hier een drukte van belang. Vrouwen met kinderen in buggies, zwermen opgeschoten jongeren en ongeschoren hippie touristen.

Terwijl de zon langzaam in de oceaan begint te zakken, wandel ik naar het centrale plein. Hier is het zowaar nog drukker. Er staat al een paar dagen een podium en muziek stort zich over de mensen uit. het klinkt niet echt goed, wat volgens mij door de wind en de galm op het plein komt. Maar hoe verder weg ik loop, hoe beter de muziek klinkt. Moderne muziek met Arabische zang, ik vind het wel wat hebben.

Inmiddels is de zon weg en het is echt fris geworden. Ik ga op zoek naar een restaurant voor een avondmaal en bestel wederom een tajine. Het loei hete ding staat voor me te dampen en ik moet mezelf beheersen, want ik wil natuurlijk niet mijn tong branden.

En na het eten is het dan tijd om terug te keren naar de riaad. Ik ga zo dadelijk mijn spulletjes verder pakken, zodat ik morgen meteen na het ontbijt weg kan. De bus vertrekt rond 9.30 uur richting Marrakesh en ik denk dat ik vanaf het busstation meteen doorga naar de luchthaven. Daar zal ik dan behoorlijk lang moeten wachten, maar het is nu eenmaal zo.

Vandaag is het alweer dinsdag en ik heb werkelijk heerlijk geslapen vannacht. Ik heb zelfs op een bepaald moment eventjes mijn dekentje erbij gepakt en ik heb heerlijk languit in bed gelegen. Rond 7 uur werd ik voor het eerst wakker, maar daarna heb ik me nog enkele keren omgedraaid.

Rond 10 uur ben ik eens een keertje opgestaan en ben ik online gegaan om eens te kijken wat mijn opties zijn. Via de site van Ryanairkwam ik er al snel achter, dat ik mijn ticket probleemloos kon omboeken en dat heb ik ook gedaan. A.s donderdag vlieg ik terug naar huis.

Toen dat eenmaal geregeld was, ben ik op het dakterras gaan ontbijten. Een heerlijk stokbroodje met jam en verse jus d’orange. Het Nederlandse stel met wie ik tegelijk ben aangekomen, vroeg of ik erbij kwam zitten en voor we het wisten, was het zo half 1 en hadden we op het dakterras, in de lounche stoelen de ochtend verdaan met keuvelen en kletsen.

We namen afscheid met de afspraak om vanavond te gaan eten,en ik typ dit dan ook, terwijl ik op hen zit te wachten. Daarna ben ik de stad weer ingegaan en heb eindeloos rondgedwaald. Ik kwam op een gegeven moment terecht in de Mellah, de Joodse wijk, waar allerlei etenswaren verkocht werden.De winkeltjes met de karkassen van geiten en schapen walmden me tegemoet. Erg fris zag het er niet uit, maar het is wel ‘echt’. De dames snuffelen tussen de plastic emmertjes, terwijl de heren, gehurkt op de stoel zitten te keuvelen of te kijken.

Natuurlijk had ik daar niets te zoeken, en behalve een keer op en neer lopen, was er voor mij niet bij. Je hebt toch een beetje het idee alsof je jezelf staat te vergapen aan iemand anders zijn leven ofzo. Een echt kijkje in de keuken. Daarna ben ik richting het centrale plein gegaan en heb daar op een terrasje wat gedronken, ondertussen een hele stapel ansichtkaartenaan het schrijven. Dan is dat ook weer gebeurd.

Ik was eerder al richting het busstation gelopen, maar het kantoor van supratours was dicht, dus poging twee. Rondom de Medina, op zoek naar een buskaartje voor donderdag. Mijn vlucht is pas laat op de avond, dus ik kan nog mooi dezelfde dag van Essaouira met de bus naar Marrakesh en zo hoef ik niet nog een keer een nacht in Marrakesh mee te maken.

Helaas was mijn gewenste tijdstip van 11.45 uur niet meer beschikbaar, dus moest ik het maar doen met de bus van 9.30 uur. Dat betekend wel dat ik veels te vroeg in Marrakesh ben, maar een latere bus was dan weer geen optie.

Daarna ben ik weer teruggelopen en kwam ik weer in de haven errecht, waar families aan het slenteren waren, jongens aan het spelen en het hulpje van de kok, de verse vis aan het kopen was. De zeemeeuwen krijsen luiden als er een hele emmer met vissen-maag-inhoud gedumpt wordt op de muur. Dan komen ineens alle meeuwen van Essaouira en omtrek erop af. Een familie tilt hun kinderen op de muur en de kids schreeuwen het lachend uit als de meeuwen om hun oren flapperen. Het komt op mij een beetje over alsof de ouders hun kinderen offeren.

Daarna loop ik door, richting de boten en het is een gedrang van gewelste, om te zien, hoe enkele jongens een voor een van de muur af, het water inspringen. De blauwe bootjes dobberen rustig aan elkaar geknoopt in het water, en verder liggen de grotere vissersboten. Ik denk dat ik morgenochtend vroeg nog maar eens terug moet gaan, want nu is alles rustig en de zon staat telkens net verkeerd voor foto’s.

Daarna loop ik weer terug de Medina in, richting hostel en slenter op de terugweg weer zomaar wat steegjes in. Meer is er in Essaouiraniet echt te doen, het is meer de algemene sfeer van de oude havenstad. Ik beland bij toeval nog bij een hamam, en misschien ga ik daar morgen nog wel eventjes naartoe.

Al met al een luie dag, met rondhangen en slenteren en wat foto’s maken. Ik heb net lekker gedoucht en ga zo met het Nederlandse stel uiteten.

Wat een enerverende dag was het vandaag. Het is nog maar 24uur geleden dat ik in Marrakesh, snakte naar een beetje verkoeling en toen ik net de straat op stapte in Essaouira, heb ik mijn wollen sjaal gepakt, voor een beetje warmte en bescherming tegen de wind.

Gisteravond ben ik in Marrakesh weer naar Djemaa El-Fnaageweest en omdat het nog vroeg was, kon ik genieten van een prachtige zonsondergang boven de stad. Beneden me, waren de eerste eetstalletjes al druk in business en ik zat op het dakterras te genieten van een kefta tajine. Op de een of andere manier, word ik hier telkens flauw van de honger, maar als ik dan eten voor mijn neus krijg, moet ik me echt dwingen om wat te eten. Hapje voor hapje eet ik uit de loei hete tajine.

Het eten is echt lekker, absoluut, maar ik heb moeite om hier te eten. Allicht door de warmte, allicht door de angst om meteen naar de wc te moeten rennen, ik weet het niet. Ik raak aan de praat met een film-student uit Toronto en samen drinken we nog een mint tea.

Als ik terugkeer naar de Riaad, is het daar een drukte van belang. Samen met de drie portugezen en een Brits stelletje, installeer ik mij op het dakterras. De wolken bedekken de sterrenhemel en heel af en toe is ereen zuchtje wind, maar desalniettemin is het nog steeds ontzettend warm. 45graden… wie verzint zoiets?

Een voor een keren ze allemaal terug naar hun kamer/ sauna,maar ik blijf lekker op het dakterras slapen. Ik slaap een paar uurtjes, maar elke keer word ik toch na een uurtje weer wakker. Ik heb totaal geen besef vantijd, aangezien ik geen klokje bij me heb. Als de maan dusdanig ver gedraaidis, en ik niet meer weet, hoe ik comfortabel kan liggen op mijn matrasje,besluit ik ook naar mijn kamer te gaan. De warmte stroomt me tegemoet als ik de deur open doe, maar toen nestel ik me op het bed. Slapen doe ik niet, ik wacht tot het ochtend wordt.

In de ochtend keer ik terug naar het dakterras, in de hoop weer wat af te koelen. Samen met het britse stel ga ik beneden ontbijten en ik besluit langzaam mijn spullen te gaan pakken. Met de taxi vertrek ik richting het busstation, waar ik in de aircondition kan wachten. Best een verademing.

Om 10.15 ga ik toch even bij de bussen kijken, of er al beweging is, bij mijn bus naar Essaouira. Er staan ontelbare mensen te wachten en  naast de ronkende bus, is de hitte op dit tijdstip alweer genadeloos.Eindelijk mogen we onze tassen onderin de bus leggen, maar dit moet uiteraardmet een stickertje en een labeltje. Niet dat het iets uitmaakt, want bij aankomst, kan iedereen gewoon zijn tas weer onderuit de bus trekken, dus die labels met nummertjes hebben weinig nut.

Na oeverloos heen en weer gedrentel, problemen met de plaatsen in de bus, vertrekt de bus eindelijk. Ik heb geen idee hoe laat het is, maar op tijd is het niet. De bus heeft airco, maar echt veel behalve een beetje luchtblazen doet hij niet. Maar het is altijd beter dan niets. Ik zit naast eenMarokkans meisje en net als alle andere raampassagiers, heeft ze het gordijntje stijf dichtgedaan. Op zich niet zo verwonderlijk, want de zon brandt goed naar binnen. Daardoor heeft naar buiten kijken niet echt veel zin, en voor ik het weet, dommel ik weer weg.

De busrit zou 2.5 uur duren, maar doordat ik telkens in slaap dommel en dan weer wakker schrik, heb ik geen flauw benul van de tijd. Af en toe vang ik een glimp op van wat er buiten aan ons voorbij trekt, maar meer dan heel veel zand is het niet. Het zand dringt ook door, binnenin de bus,aangezien de airco die meevoert. Na een poosje stoppen we bij een eettentje en ik drink wat. De buschauffeur zal wel honger hebben, want we komen als 1e bus aan, maar gaan als laatste bus weg.

Daarna is het nog maar een kort ritje naar Essaouira, of ik slaap goed. Op een gegeven moment, duiken we naar beneden en kunnen we de stad en de kust voor ons zien liggen. Een gemeenschappelijk “owh” trekt door de bus bij deze aanblik. Het supratours busstation is vlakbij de Medina en al gauw heb ik al mijn bagage. Omdat ik gisteren geboekt had, voor mijn overnachting in La Grande Large, had ik niet echt veel mogelijkheden om de locatie van dit riaad te vinden. Daardoor maak ik van het aanbod gebruik, dat een koerier jongen,mijn tassen meeneemt, en tevens de weg wijst. Tijdens het lopen, tref ik een Nederlands stel, die dezelfde kant op moet.

Samen laveren we door de straten, terwijl we wat bijkeuvelen. De standaard vragen: waar kom je vandaan, waar ga je naartoe, hoe lang blijf je en wat vind je ervan? Ondertussen probeer ik de kruier jongen niet uit het oog te verliezen, want ondanks dat hij een grote kar door de menigte duwt, is hij aardig snel.

We komen uiteindelijk aan bij de Riaad en ik ben aangenaam verrast door mijn kamer. Okey, het is wel een andere prijs klasse dan mijn riaad in Marrakesh, maar zelfs voor dit geld wat ik nu betaal, ben ik zeker niet ontevreden. Ik heb een 2 persoons bed, ramen en een eigen wc en badkamer. Met warm water, waar ik dankbaar gebruik van maak.

Tenminste, dat is, nadat heel Essaouira heeft lopen zoeken naar de sleutel van mijn kamer. Iemand heeft de deur op slot gedraaid, en de deur open gelaten, waardoor de deur niet meer dicht kan en de sleutel om dit te veranderen is zoek. Een voor een, komen er verschillende mensen aan de deur, om elke sleutel die er in de Riaad aanwezig is, te testen. Op zich vind ik het wel komisch en gelukkig, na een uurtje of wat, duikt sleutel nummer 7 dan toch op.Ik kan de deur van het slot halen, en dichtdoen.

Nadat ik me wat heb opgefrist, ga ik naar buiten, op zoek naar wat te eten. Vergeleken met Marrakesh is de temperatuur uitermate aangenaam, al is de wind wel erg fors. Ik strijk neer op een terrasje en bestel een broodje kalkoen. Samen met een bitter lemon is dit een heerlijke lunch. Afen toe waait het vlees wel bijna uit mijn broodje, maar daardoor smaakt hij er niet minder om.

Na het eten, loop ik door de straten van de medina. Veel winkeltjes met Argan-olie en veel kruiden, schoenen, tassen en eetstalletjes.Ik loop richting het plein van Essaouira en als ik de Medina-muren doorloop,kom ik bij het water en de haven. Gigantisch grote zwermen zeemeeuwen krijsen om het hardst en proberen een stukje vis weg te kapen van de verkopers.

Ik staar een tijdje naar de Oceaan die woest op de rotsenbeukt en probeer mijn haren uit mijn gezicht en mijn rok om mijn benen te houden. De wind slaat het zand in mijn gezicht, maar het is tenminste geen 45 graden meer.

Ik loop weer terug richting de Medina en als ik merk dat ik wat moe ben, besluit ik terug te gaan naar de riaad en een dutje te doen. Mijn kamer is aan de straatkant en een constante stroom van mensen loopt onder mijn raam door. Met het geluid van Arabisch schreeuwende dames, val ik in slaap.

Om 21 uur is het aardig donker geworden en het groene kruis van de apotheek aan de overkant, verlicht mijn kamer af en aan. Ik heb het zowaar koud en besluit nog maar eens een keer warm te douchen. Ik trek droge schone kleren aan en ga weer naar buiten, op zoek naar iets te eten en te drinken.

Het is uiteraard weer een drukte van belang. Hele families slenteren door de straten en over de pleintjes. Bij de Salon du The is elk stoeltje bezet en ik heb wat moeite om iets geschikt te vinden, om te eten. Ik heb niet veel trek, omdat ik vrij laat nog gegeten heb, maar ik moet toch wat eten, om te voorkomen dat ik vannacht honger krijg.

Ik eindig bij een klein, gezellig restaurantje, waar ze het voor mekaar krijgen om me 3x te laten bestellen en in totaal 1.5 uur te laten wachten op mijn bestelling. En dan heb ik nog niet eens iets ingewikkelds besteld, maar gewoon een salade met een omelet. Nu heb ik natuurlijk geen haast, dus ik vermaak me wel.

Het eten is prima, maar ik ben blij als ik het op heb,aangezien het al behoorlijk laat is geworden. Inmiddels is het wat rustiger geworden op straat en op goed geluk, heb ik mijn Riaad zo weer gevonden. Daar check ik heel even gauw mijn email, en zie dat mijn autoruit compleet aan gruzelementen is geslagen. Note bene bij mijn ouders voor de deur. Het fotoverslag spreekt boekdelen.

Ik ga morgen eens kijken wat ik verder nog wil doen.Marrakesh is geen optie, hier in Essaouira blijven is leuk voor even, maar ook niet te lang. Mijn buik gedraagt zich nog steeds verdacht en ik begin in te zien, dat dit hele avontuur in augustus, misschien een beetje te veel van het goede is voor mij. Dat brengt me dan op het dilemma: wat dan wel? Ik kan nu nog wel ergens anders naartoe gaan, maar ik denk niet dat ik hier nog 4 weken wil blijven. Dan denk ik ook, dat ik (met name) mijn geld, beter kan bewaren voor een gunstigere periode. Misschien niet heel erg ‘sterk’ van mij, maar ik ga even naar de opties kijken. Voor nu welterusten.

Dag twee in Marrakesh en het is nu middag. Ik heb me weer teruggetrokken in mijn Riaad en ik zit nu onder de fan, met een ijskoude handdoek in mn nek even te ontspannen. Pas als de zon weer ondergaat, ga ik weer naar buiten.

Gisteren had ik het flink te pakken. Door het lange zitten in het vliegtuig, was mijn hele buikstreek, goed van streek, en samen met een vettige omelet en de hitte, zorgde dit voor enkele benauwde en hachelijke momenten. Ik heb meteen gistermiddag maar een zakje met ORS genomen, om de vochtbalans te herstellen en samen met een diarreeremmer, werkt dit redelijk.

Ik heb gistermiddag nog heel even zitten msn-en met mijn broer, die momenteel in Colombia zit. Hoe apart is dat... Die arme ouders van ons, allebei de kinders tegelijkertijd verspreidt over de wereld. Volgens mij hebben ze het maar druk met sms-en en msn-en om toch allemaal een beetje op de hoogte te blijven of het allemaal nog goed met ons gaat.

Om half 8 gisteravond, ben ik weer naar buiten gegaan, maar dit was niet zo'n geweldig idee. Ik had het nog veels te warm, mijn maag van streek en eigenlijk geen honger. Na wat rondgelopen te hebben over het plein, ben ik neergestreken op een dakterrasje, waar ik uiterst oncomfortable zat. Ik had wel wat eten besteld, maar elke keer als ik een hap nam, werd ik weer misselijk en ik heb dan ook besloten om het te laten voor wat het was.

Rond 10 uur was ik weer terug in de Riaad en na een paar tripjes naar de wc, begon het de medewerkers van de Riaad op te vallen, dat het niet zo geweldig ging. Ze hebben toen een matrasje voor me op het dakterras gelegd en dat was al stukken beter dan mijn kleine benauwde kamertje. Af en toe kwam er eens iemand checken en die had het geweldige ideeen om natte handdoeken op mijn benen en armen te leggen. Wat een verademing. Ik heb geloof ik wel 3 flessen ijskoud water erdoorheen gewerkt, want ik liet zo'n beetje al het water verdampen.

Maar dat voelde echt wel goed. En ergens wist ik ook wel dat ik dit moest doen. Ik heb niet voor nix zovaak extreme survival gekeken op discovery! hahaa. Ik had er alleen eerder aan moeten toegeven. Ergens rond middennacht kwamen er nog 3 portugezen bij me zitten op het terras, wat wel erg gezellig was. Ik bedoel, wist je dat je om een advocaat te kunnen worden, je eerst 6 jaar moet studeren en dan nog 4 jaar moet 'stage' lopen, voordat je echt zelfstandig de advocatuur mag uitvoeren? Een van die meiden was een medicijnenstudent en die bleef telkens heel bezorgd vragen of het wel ging. Erg lief.

Ondanks dat ik erg comfortabel lag, en het lang zo warm niet meer had, kon ik toch niet slapen tot een uurtje of 5 vanochtend. Maar toen was ik ook wel echt out. Om half 8 kwam iemand van de Riaad me wakker maken, omdat het snel te zonnig zou worden bovenop het terras. Ik voel me net een vampier! Vluchten voor de zon! Hahaha.

Maar goed, vanochtend dus een droog broodje met wat orange jus genomen en richting busstation. Daar kon ik helaas niet meer voor vandaag met de bus mee, maar ik heb wel een busticket voor morgen. 10.30 am vertrek ik met de bus naar Essaouira. Dat is aan de kust en ik denk dat het er zo'n 26 graden is. Lekker zomer temperatuurtje dus. Ik hoop dat ik daar wat tot rust kan komen, want ik voel me momenteel uiterst ongemakkelijk.

Terug in de medina ben ik richting het Bahai Paleis gelopen. De straten zijn stil, af en toe is er een shop open, en her en der fietsen wat oude mannetjes. En het is ook niet ZO warm als 's middags. Dus ik loop daar met mn strooien hoedje- waarschijnlijk helemaal belachelijk, maar goed, het geeft wat schaduw op mijn gezicht. Niet dat dat er niet voor zorgt dat ik geen rooie kop krijg... dat is ook de reden waarom jullie nog geen foto's van moi zien. Ik zie er uiterst oncomfortabel uit- dus ik zie niet echt de behoefte om daar foto's van te maken.

Maar goed, het paleis dus. Erg mooie tuinen, mooie binnenplaats en overal- alles- met mozaiek. De vloeren, de muurtjes, de bogen. Verder zijn alle balken van donker hout, prachtig bewerkt met allerlei 'orientaalse' motieven.

Lekker donker en dus lekker cool. Wel echt een toeristen trap, want hoeveel groepen toeristen passen er in een klein kamertje? Niet zoveel dus.

Ik heb wat rondgelopen en wat foto's gemaakt, maar op zich had ik het gauw gezien. Normaal gesproken ben ik toch meer geinteresseerd in dat soort dingen, maar als je niet meer weet hoe je moet staan/zitten/lopen dan heb je de dingen gauw bekeken. Daarna heb ik mezelf verwend op een taxi-ritje naar de Ben Youssef Medersa- de koran school. Met de raampjes open en met een beetje een snelheid, is dat best lekker. Het was blijkbaar nogal een beproeving, want de koranschool is niet zo goed te bereiken met de auto. Mijn taxi-chauffeur manoevreerde zich behendig door de smalle straatjes, maar als we een ezel+kar of een motor met aanhangwagen tegenkomen, is het toch lastig. Achteruit dan maar weer.

In de Medersa is het ook weer koel. Veelal zacht gele muren, met ontelbare inscripties. Ik kan me voorstellen, als je moslim bent of de arabische taal machtig bent, dat het erg imposant moet zijn om die geschriften op de muren te kunnen lezen. De medersa heeft ook weer een grote binnenplaats met een fonteintje en aan de zijkant allemaal nissen. Ik kan me voorstellen dat vroeger daar de studenten op de grond zaten om hun godsdienst te leren kennen en te bestuderen. Ik bezichtig nog enkele studentenkamertjes, die wel erg klein, smal, donker en benauwd zijn, en als ik weer terug kom, is de binnenplaats in beslag genomen door een hele horde Amerikanen. Dan heb je het al snel weer gezien.

Ik keer terug naar mijn taxi chauffeur, die keurig netjes op mij staat te wachten. Je betaald er flink voor, maar ik vind het wel service. Op dezelfde manier als we gekomen zijn, kringelen we weer terug door de straatjes. We komen langs enkele slagerijen en als je dat zo ziet, hoop je maar, dat het restaurant waar je vanavond eet, niet daar zijn vlees haalt. Maar ja, volgens mij zijn ze allemaal hetzelfde.

Als ik weer terug kom op de Djemaa El-Fna, loop ik door de straatjes naar mijn Riaad. Ik kom enkele meisjes tegen die hun deeg naar de lokale bakker brengen. Ze maken thuis hun broodjes, brengen ze ongebakken naar de 'wijk-oven' en kunnen ze daar kant en klaar weer ophalen. Ik koop 2 broodjes van een meisje dat net terug komt lopen en plof neer in mijn riaad. Onder de fan, met een natte handdoek in mijn nek.

Maar goed, dat was het dan voor het 1e deel van mijn dag 2 in Marrakesh. Ik snap dat het niet echt leuk is om te lezen, want iedereen verwacht natuurlijk dol enthousiaste verhalen en een stralende Naomi. Helaas is de stralende Naomi een beetje verstopt en kan ik (nog) niet veel enthousiasme opbrengen. Ik ga zometeen eens eventjes zoeken naar een riaad in Essaouira, zodat ik morgen ergens terecht kan. En dan zie ik daar wel verder wat ik nog ga doen. Als ik me wat beter voel en me wat gemakkelijker voel.

Zo, nadat ik dus heel ff wat had gerust, meteen naar buiten; de straat op. Bij het eerste het beste restaurant wat er redelijk okey uitzag, ben ik lekker neergestreken en heb ik een omelet gegeten. Met friet en rijst. Owh en brood, erg apart, maar dat zal dan wel de standaard zijn.

Heerlijk boven op het dakterras, met uitzicht op het plein Djemaa El-Fnaa (plein van de onthoofdingen) met in de verte de grootste moskee van Marrakash. Tijdens het eten, was er de oproep tot het gebed en behalve heel veel geluid, kon je ook meteen zien, dat het leven van bepaalde mensen even stil lag. De kiosk man sloot zijn kiosk, en echt in grote getalen stroomden de mensen toe.

Na het eten, heb ik een rondje door de souk gelopen. Wat een veelheid aan spullen en dingen en straatjes en kraampjes! Ik dacht dat ik toch wel iets gewend was, omdat ik al zo vaak in turkije was geweest, maar dit was echt een labyrinth aan winkeltjes. En ook allemaal mooie spullen. Veel schoenen en tassen, tinnen spulletjes en koperen dingen. Te veel om op te noemen. Uiteindelijk raakte ik (uiteraard!!) verdwaald en kwam ik terecht in een rustig deel, waar iedereen zat te handwerken.

Nadat ik mezelf zo'n stomme strooien hoed had aangeschaft, ben ik richting de Koutoubia gelopen. Echter, dit was misschien niet zo slim. Brandende zon, 41 graden celsius en een rommelende buik. Daar gaan we alweer...

Vooral vanwege de hitte, toch maar terug naar mijn Riad. En hier zit ik te zwemmen en te smelten. Ik moet heeeel eerlijk bekennen, dat ik dit zo, op deze manier niet verwacht had. Misschien ben ik ook te hard van stapel gelopen, maar ik blijf voorlopig eventjes hier. Dichtbij de wc, want die warmte heeft meteen zijn weerslag op mijn buik en dan hoop ik dat het later vandaag wat aangenamer is.

Op zich was het ook mijn plan om verder te trekken, dingen te zien, allicht ook de Sahara, maar dat weet ik nu niet meer zo zeker. Misschien moet ik gewoon naar de kust gaan, om een beetje te acclimatiseren en een beetje te wennen. Ik weet het nog even niet. Ja, jullie merken het, geen juichend en jubelend berichtje, maar meteen op de eerste middag al troubels met de buik. To be continued...

Overigens, meer foto's in het foto-album.

Zo! Ik ben net neergeplofd op het bed van mijn kamertje in Amour de Riaad en ik ben even aan het bijkomen.

Wat een overgang! Niet normaal. Met wat vertraging waren we goed vertrokken vanaf Weeze airport. Het boarden was een chaos omdat veel mensen hun bagage niet kwijt konden boven hun zitplaats en dit toch bleven proberen. Gelukkig had iedereen een plekje gevonden voor zowel zijzelf als hun koffers en konden we vertrekken. Het meerendeel van de 3,5 uur durende vlucht heb ik zitten dommelen en zitten knikkebollen, waardoor ik nu natuurlijk een beetje een stijve nek heb.

Eenmaal boven Afrika was ik wakker en het eerste wat ik dacht, toen ik naar beneden keek, was: "wat is het hier netjes geordend!" onder ons keurige akkers, met muurtjes en alles netjes geordend. Waarschijnlijk is dat maar schijn van bovenaf, want eenmaal geland, was het weer chaos met uitstappen. Bij de paspoort controle was het niet heel veel anders en dat duurde dan ook weer lang. Eenmaal met een nieuwe stempel in mijn paspoort, wilde ik mijn rugtas ophalen, maar die was nergens te vinden! Paniek niet peeuwen! Er lagen nog enkele koffers op de band, maar niet mijn bagage. Net op het moment dat ik me begon af te vragen hoe dat dan zou moeten, zag ik een luchthavenmedewerken bagage op de band tillen. En gelukkig ook mijn backpack! Hij was gewoon van de band gevallen. Daarna weer door de controle en richting de geldautomaat.

Met een verse stapel Dirhams verlaat ik dan eindelijk de luchthaven van Marrakesh. Buiten wacht een leeg platform en de zinderende hitte. In de verte zie ik rood lemen huizen en eventjes denk ik: ik ga een stukje lopen richting de busstop. Echter op dat moment sijpelt er een dikke zweetdruppel van mn voorhoofd en tegelijkertijd knort mn maag. Ik ga gewoon met de taxi. De engelstalige chauffeur wil 150 dh hebben en ik ga accoord. Ik neem plaats op de king size achterbank van de creme kleurige Mercedes en al snel zoefen we richting centrum. Mijn taxi chauffeur kent mijn riaad wel en zegt dat het ongeveer 4 minuutjes lopen is.

We rijden met de stroom mee, over keurig geasfalteerde wegen. De weg is omzoomd door palmbomen en het rood van de lemen huizen overheersd. We halen rechts een andere taxi in en dan worden we zelf ingehaald door een familie op een scooter. We passeren fietsers en een koets getrokken door twee paarden. Het duurt niet lang of ik zie de eerste niet- marrokaanse nummerplaat: een nederlandse ( en dan nog een en nog een). We slaan af richting de medina en al snel rijden we het plein Dar El Fnaa op. Een grote asfalt vlakte. Auto's, taxi's, voetgangers, brommertjes, paard en wagens en karren; alles krioelt kris kras door elkaar heen. Ik hoor de fluit van een slangenbezweerder en door het open raam, walt de lucht van stro en ezels naar binnen.

Op de hoek van het plein, zet de taxi chauffeur mij af en wijst welke kant ik op moet lopen. Meteen staat er iemand klaar met een kar om mijn bagage te vervoeren, maar ik sla het af. Ik loop in de aangegeven richting en dankzij de route beschrijving, kan ik de riaad feilloos vinden. Als ik de steeg insla waar ik moet zijn, vraagt een jongetje wat ik zoek en hij loopt voor me uit Niet dat het nodig is, want de route beschrijving is prima en ik kan de riaad makkelijk vinden, maar als het joch me de blauwe deur wijst , zegt hij dat hij geld wil hebben. Pech voor hem, want ik heb nog geen kleingeld en had zijn hulp ook niet nodig, dus ik trek gauw de deur achter me dicht.

Ik beland in een oase van rust en kom op een piep klein binnen terreintje. Een Marokaanse madame verwelkomt mij in het Frans en ik krijg een cool glas jus de orange van haar. Ff bijkomen. Ze wijst me de weg naar een piepklein 1-persoons kamertje waar alleen n bed in past. Mijn tassen passen er nog net bij. Gelukkig draait de fan en die zorgt voor wat lucht circulatie. Nice. En nu...? Geen idee! Maar eens naar buiten om wat te eten denk ik, want mijn maag knort behoorlijk!

He he eindelijk onderweg! Ongelooflijk hoe lang dat allemaal kan duren! Ik kon vannacht natuurlijk niet slapen en heb daardoor goed werk kunnen verrichten op mijn farm. Uiteraard om 2 uur in slaap gevallen,1 uurtje voordat ik op moest staan. Erg groggy dus in de auto,

Maar zoals te verwachten was, was het erg rustig op de weg om 5 uur. Mooi op tijd waren we op Weeze airport en om 6 uur aangesloten in de gigantische rij voor de bagage dropoff. Er vertrekken elk uur 5 vluchten tegelijk, dus echt een gekkenhuis. Gelukkig geen gedoe met de bagage en toen ik die eenmaal kwijt was, lekker nog even wat drinken. Maar ja, je zit toch op hete kolen en dus toch maar door de douane. Dan hebben we dat maar gehad. Ook dat ging lekker vlug en nu in het volgende kippenhok aan t wachten. Wat een drukte en lawaai!! Gelukkig vertrekt nu de andere vlucht naar Agadir dus het merendeel van de schreeuwende kindertjes vertrekt ook. Mooi! En dan strax mag ik! He he eindelijk echt onderweg.

In mei 2008 ben ik begonnen op mijn werk en tot voor kort, ging ik nog elke dag zonder tegenzin naar mijn werk. Leuke collega's, uitdagend werk en een leuke werksfeer. Helaas was de uitdaging de afgelopen maanden wel een beetje erg ver te zoeken, en dat is dan ook wanneer het aftellen is begonnen.

En, flash forward, ineens is het 30 Juli 2010. 2 jaar en 2 maanden later. De collega's zijn allemaal al weg en ook het werk is met de (zuider)zon vertrokken. En ik had dus vandaag mijn laatste werkdag. Er viel niets meer te werken, dus Karolina en ik hebben lekker uitgebreid geluncht bij 't Vermaeck. En ja, voor de collega's die mij kennen, ik heb nog 1x de Pain Polaire Pikante Kip genomen. Nog een laatste keer een cappuchinootje bij de koffiecorner gedronken en toen hebben we demonstratief de telefoon eruit gerukt.

Nadat ik mijn out-of-office had aangezet en het wel erg leeg was om me heen, met alleen maar lege werkplekken, een compleet leeg buro en ingepakte dozen om me heen, dacht ik: het is mooi geweest. Ik heb een fijne tijd gehad op het werk, met name de collega's zijn echt super geweest, zeker het afgelopen jaar. Maar het is echt mooi geweest. Op naar het volgende station.

Ik heb inmiddels mn 1e examen (en tevens ook mijn 2e examen) reeds betaald en zodra ik terug ben, kan ik als een idioot gaan studeren voor het 1e examen, want ik heb nog niet alle stof doorgenomen. Maar goed, dat is van latere zorg, want nu is het tijd voor vakantie.  Toen ik hoorde dat eind Juli mijn laatste werkdag zou zijn, en ik wist dat ik zeker in september naar school zou willen gaan, ben ik gaan kijken wat ik in augustus kon gaan doen.

En zo had ik ineens een vliegticket geboekt naar Marrakesh. Morgenochtend, om 8.05 met Ryanair vlucht FR 8636 van Duesseldorf (Weeze) naar Marrakesh, begint mijn vakantie. Mijn lange vakantie!! 4.5 week heb ik de tijd om met name het zuiden van Marokko te verkennen. Ik verheug me nu al op het maken van foto's, ijscappuchino op een terrasje/pleintje/marktje, ronddwalen door de souqs en de woestijn. Ik ben zeer benieuwd.

Ik ben net klaar met het pakken van mijn spullen. Mijn backpack weegt 13.3 kilo en ik ben erg blij dat dat netjes binnen de limiet van de ryanair standaard van 15 kilo is. Mijn handbagage is ook gepakt en ik hoef nu alleen nog maar mijn ogen dicht te doen en als ik weer wakker word, is het tijd om te vertrekken.

Dus ik zou zeggen: welterusten! De volgende keer zal ik vanuit Marokko bloggen!

Er is veel gebeurd de afgelopen periode. Zo loopt het werk hier op het einde en ben ik reeds begonnen aan de LOI studie Communicatie & Multimedia Design. Vanochtend heb ik mijn eerste opdracht teruggekregen en daar had ik een 8 voor! Super dus.

Tevens ga ik vanaf september stage lopen bij een bedrijf, voor het opzetten van een nieuwe sociaal-netwerk concept. Ik heb pas meer details in september, maar ik ben er super blij mee!

Verder ben ik me vooral ook aan het orienteren op de reis naar Marokko. Over 2 weken zit ik natuurlijk al, dus ik moet nu toch ongeveer wel een beetje weten wat ik wil doen en zien.

Hieronder is mijn globale route, zoals ik die nu bedacht heb:

Grotere kaart weergeven

Ik vlieg de 31e Juli naar Marrakesh en vandaaruit wil ik naar het zuiden, naar Ouarzazate om de Kasbah Ait Benhaddou te bezoeken. Vandaaruit nog verder zuidelijk naar Zagora en M'Hamid voor een nachtelijke camellentocht met overnachting in de woestijn. Daarna richting de Dades Vallei en de Todra Gorge.

Dan wil ik doorreizen naar Rissani/Merzouga om Erg Chebbi te bekijken en wederom een nachtje in de woestijn te slapen. Vanuit daar met de 10 uur durende busrit richting Fez. Na enkele dagen Fez, wil ik met de bus naar het noordelijke Chefchaouen, om daar enkele dagen te verblijven. Daarna weer terug via Fez, naar Meknes en Volubilis voor de ruine en opgravingen aldaar.

Vanuit Meknes wil ik met de trein terug naar Marrakesh, misschien doe ik Rabat en/of Casablanca aan voor een nachtje.

In Marrakesh wil ik overstappen om naar de kust te trekken, richting Essaouira. Vanuit daar, via Agadir, naar het zuiden voor de (hopelijk) verlaten stranden en wat Atlantische Oceaan gevoel in Mirhleft/ Tan Tan of Sidi Idni.

Dat is nu de planning, ik heb bewust nog niet bepaald hoeveel dagen ik overal wil blijven, zodat ik lekker flexibel ben en blijf en lekker kan bepalen wat ik per dag wil doen.